K

IMG_2011I vår fekk eg oppleve kreft på nært hold. Det rysta ved noko eksistensielt i meg. Eg har gått rundt heile livet og tenkt at alle mine kjære er trygge. No når eg skriv det innser eg kor naiv og heldig eg er. Å høyre orda eg har kreft frå eit kjært menneske er litt som å bli skutt. Og ikkje så uvanlig. Denne snikande sjukdommen som rammar dei fleste familiar, aldri rettferdig, alltid skremmande. Eg hatar kreft-ordet. Eg ser det for meg som eit grønt, lysande neonskilt i rommet. Det skapar så mykje frykt og dødsangst. Eg hatar kreftceller. Tanken på kor mange menneske som går rundt med kreftceller i kroppen akkurat no uten å vite når dei får behandling. Eg hatar tanken på at folk må vente på hjelp, og på at det fins behandlingar som er dårligare enn andre. Eg hatar å vente på svar. Og eg er takksam for forskning, for kirurgar, for stråling. Til 30-årsdagen min klarte eg med hjelp av venner og familie samle inn snart 15.000 kroner til Kreftforeningen. Det gjer meg så stolt. Eg håpar det gjer at ennå fleire får oppleve å høyre orda eg er frisk no frå sine kjære. Og eg vil minne alle om å sjekke seg.

Hvis ikkje no, når osv.

photo-9Dei siste åra har eg liksom venta på at nokon skal banke på døra mi og spørre om eg har lyst å begynne å synge igjen. Synging har alltid vore ein av mine finaste hobbyar, ein måte å oppnå ein slags natural high på. Eg får samme følelse av å hente ut ein nyframkalla film på fotobutikken, eller å ta bilder i perfekt lys, men no som det å ta bilder har blitt jobb inkluderar det også eit element av prestasjonspress og økonomi. Når eg var yngre song eg i alltid kor, eller gjekk til sangpedagog, og etter øving var eg euforisk og kunne nesten ikkje vente til neste gong. Men ein gong iløpet av tenårene blei synginga gløymt vekk i alt det som var å være tenåring. Eg begynte med andre ting, begynte å ta bilder, begynte å studere, flytta inn i kollektiv med tynne veggar og alltid nokon heime og eg hadde ingen plassar i livet der det føltes naturlig å synge. Og eg blei flau og sjølvbevisst. Men i høst tenkte eg at no må eg berre teste ut korleis det er å synge igjen. Eg fekk plass i Grønland Kammerkor, som ville ha med meg sjølv om eg har stått på mute i nesten ti år, sjølv om eg ikkje har heilt kontroll på noter og takter. Det var veldig ubehagelig i starten, å ikkje ha peiling på korleis stemma mi egentlig høyrtes ut, men no begynnar eg sakte men sikkert å få meir kontroll. Som eg har savna å ha ein hobby, uten å være klar over det! Når eg er på kor-øving tenker eg på absloutt ingenting. Tre timar i veka der eg forsvinn heilt inn i musikken og stemmene. Og følelsen av rekreasjon i synginga smittar over på kreativiteten i foto og skriving, det har skapt eit fint skille mellom kva som er jobb og kva som er fritid.

Å finne kjærligheten på ein heilt vanlig fredag

IMG_0161
Me møtes på ein heilt vanlig fredag. Som på hundre andre fredagar går eg heim fra jobb, lagar middag, tar på meg favorittkjolen, drikk øl på rommet mitt med Caroline som sminkar seg i webcameraet mitt. Me bærer Rimi-posar med øl over til ein nabo, det einaste eg vil er å gå ut å danse. Eg foreslår å gå på fredagsbaren, nokon vil heller gå på ein konsert, men me ender opp med å gå til fredagsbaren likevel. Det har akkurat blitt høst og Oslo føles heilt ny, frisk og kald. Den klare lufta og alkoholen gjer at eg blir uovervinnelig, og sjølv om dansegolvet står stille tenker at i kveld skal eg ha det gøy, uansett. Alle eg kjenner forsvinner i kvar sine retningar, nokon vil gå vidare, nokon vil gå heim. Eg har ingen å prate med og ingen å danse med, så eg stiller meg ved sida av Karina som pratar med ein fyr, men eg blir ståande utenfor samtalen og late som eg skjønnar kva dei snakkar om. Eg legg merke til han som står ved sida av meg. Han er litt høgare enn alle andre og ser like lost ut som meg. -Hei, seier eg. -Hei, seier han. Me har ein rar samtale, me ler masse og han spør om eg bruker boblejakke om vinteren istadefor frakk. Eg viser han eit øksespark eg har lært på kickboksing. -Sjå her, seier eg og løftar beinet og sparkar hardt nedover i lufta. Eg bryr meg ikkje om å være kul, eg vil berre ha det gøy, uansett.
Me blir ståande å prate heilt til han må gå, og han spør om han kan få sjå bildene mine ein plass. Eg gir han adressa til heimesida mi, av alle ting. Han tastar den inn på telefonen sin og går. Eg tenker at det var ein bra samtale, og angrar litt på at eg ikkje spurte om nummeret hans, for han kjem aldri til å ta kontakt.
IMG_0618
Dagen etter får eg ein melding av han på facebook. Eg blar gjennom profilbildene hans, tenker at faen, han er jo ein gresk gud. Eg angrar veldig på øksesparket. Men no veit eg ivertfall kva han heiter.
Den andre gongen me møtes er også på fredagsbaren, eit par veker etter. Eg ser på telefonen min at han spør om eg vil danse i kveld, og i det samme står han rett bak meg. Eg blir flau og prøvar å forklare at eg ikkje har sett meldingen hans før no, men det høyres meir ut som om eg har oversett den. Denne kvelden er han litt nervøs, me ender opp på samme nachspiel og eg tør ikkje snakke med han sjølv om eg har tenkt på han i to veker. Og så går han heim før eg finn på noko lurt å sei og eg tenker at det var den sjangsen. Dagen etter sender eg melding til han på facebook, spør om han vil møtes i dagslys.
IMG_7510
Me begynnar å gå turar rundt i byen, lange turar frå St. Hanshaugen, til Bislett, på Frogner, gjennom Majorstua, tilbake til St. Hanshaugen. Me kjøper høstepler på Bunnpris, me ler masse og eg har bestemt meg for å være den tullingen eg er, sei dei dumme tingene som faller meg inn, og aldri være kul. Me går tur i skogen, plukkar kantarellar. Me går på torsdagsoperaen på Underwater pub, blir der til det stenger. Kvar gong følger han meg til døra og me gir kvarandre ein klem.
-Me må kline snart, seier eg til dei andre i kollektivet. Me har gått turar og klemt kvarandre i hundre år. Han møter meg ute ein lørdagskveld, eg tenker at i kveld må det skje. Me går oppover Ullevålsveien, i krysset i Waldemar Thranesgate skal eg til høgre, han skal til venstre. Me klemmer, seier hadet og han begynnar å gå i sin retning. Alt håp er ute. Før han skal til å gå over lyskrysset spør eg han kva som skjer. Han blir stille, ser litt redd ut. -Eg må fortelle ein ting, seier han, eg burde sagt det før. -Kva då? spør eg. -At du er nydelig, seier han og ser på meg. Fulle folk på vei heim veltar forbi. -At du er ein nydelig person. -Okei, seier eg.
Denne kvelden kyssar me, i krysset ved Ullevålsveien/Waldemar Thranesgate. Og så er eg redd i eit par veker til. Redd fordi eg er forelska og fordi eg ikkje veit om han er forelska i meg tilbake, og eg syklar til han om natta, full, gal og forelska og morgenen etter seier han at han er forelska i meg og eg seier at eg er jo forelska i han også. Og så blir me ilag, og han gir meg ein tandemsykkel til jul, og me reiser til Paris, og han må gå på krykker, han ler hardt med heile kroppen, eg skriver bok på kjøkkenet hans, me vil kvarandre godt, og han er følsom, men trygg og ingenting er skummelt.
Me har snakka om det ein million gongar, om starten, om at ingen av oss turte å kysse den andre, fordi me visste at me hadde funne nokon som var livsfarlig for oss sjølv. Nokon å bli avhengig av. Livene våre hadde vore rake motsetningar fram til me møttes, og alikevel hadde me endt opp med å bli heilt like i måten me tenkte på verden og kvarandre. Så like at me at me vil dele det samme livet, så like at han på ein heilt vanlig søndagsmorgon spurte om me skulle gifte oss.

Radio

IMG_0524_MG_3880Amigos! Her er ein liten radiodokumentar på NRK der eg snakkar om Paris. Skuffelse, glede og alt det der. Stakkars Paris, eg elskar jo Paris, men etter "Parissyndromet" har eg fått muligheten til å disse Paris som aldri før. Håpar franske myndighetar lar meg sleppe inn i landet neste gong eg skal til dit.Eg eg forresten på desperat jakt etter nye radioprogram å høyre på mens eg redigerar bilder. Frå før av pleier eg å høyre på Lørdagsrådet, Tusvik&Tønne og diverse radiodokumentarar, men no føler eg at eg har runda alt som fins av podcastar. Nokon som har tips om kva eg kan høyre på?

Kavalkaden

IMG_0272I 2013 var eg redd for å ikkje klare å betale studielån og spare på BSU, men eg veit iallefall at BSU ikkje er det samme som USB lenger. Eg var redd for at eg aldri skulle bli ferdig med boka, at eg ikkje var på sporet av noko i det heile tatt. Eg var også redd for å bli tatt av bjørn eller ulv på ein joggetur på Renåfjellet. Alt kan skje. På vinteren skreiv eg på boka, enten i morgenkåpe og tøfler ved det blå skrivebordet, eller på Nasjonalbiblioteket, bakerste rekke. Hvis nokon gjekk forbi bak meg lukka eg word-dokumentet med ein gong. Eg fant på nye karakterar eg ikkje hadde trudd eg skulle finne på. Det er februar. Me går på ein visning til ein leilighet uten å sei det til nokon. Den ligg ved sjøen på Bygdøy, etterpå har me vondt i magen av spenning. Isen ligg over fjorden, eg blir kald på øyrene. Me takkar nei til leiligheten. Eg er innom Flamme-kontoret og plutselig snakkar me om boka som om den er ferdig. Eg trur kanskje den er ferdig. IMG_4957Ein tirsdag, når alle er heime i kollektivet seier eg at me har begynt å sjå på leilighetar. Nokon blir glade, andre blir stille. Eg var litt redd for at det siste skulle skje. Når me takkar ja til leiligheten i Gamlebyen er me glade, men eg må springe ut av leiligheten likevel, ut i snøen, Caroline følger etter og me griner for at det ikkje er oss som skal bu ilag lenger. IMG_0111IMG_0005Han får latterkrampe når me pussar tennene og han lenar seg over vasken for å ikkje søle tannkrem på genseren. Før me legg oss seier eg at eg har vondt i magen, eg våknar om natta av at han legg hånda si på panna mi for å kjenne om eg har feber. Frå senga har eg utsikt mot Ekebergåsen og himmelen. -Det er stjerneklart, seier han. -Men eg har ikkje briller på. IMG_1496IMG_6013Boka blir ferdig! Men når eg hentar den på Flamme blir eg redd, angrar litt, gøymer den under eit teppe i sofaen, ventar med å bla i den til dagen etter. Det blir juli og me spring rundt Sognsvann og badar etterpå nesten kvar dag. IMG_4932IMG_1307Eg sender ein mail til eit kor, spør om eg kan bli få være med. Først må eg komme på prøvesang, akkurat som Idol. Når eg begynnar å synge får eg sjokk av akustikken i den gamle kyrkja. Høyrer ikkje kva som eg meg og kva som er rommet. Men eg får bli med i koret, sjølv om eg ikkje kan noter eller nå dei høgaste tonane. Eg går dit kvar onsdag, gjennom politiparken, og når det begynnar å bli mørkt om kvelden går eg omveien rundt.  

Samme by

IMG_3092Plutselig bur me i samme by, etter tre år med togreiser og meterlange e-postar. I totusenog elleve skriv eg at eg hatar at me ikkje bur i samme by. Wish you were here. I totusenogtolv skriv eg no er det lenge sidan me har budd i samme by. I totusenogtretten skriv eg at eg skulle ønske me budde i samme by. Snart er det tjuefjorten og du bur på sofaen min, håpar det varar. Men alt er i bevegelse, nokon får ein jobb i eit anna land, nokon flyttar til ein annan del av byen, dei som hadde det dritt i fjor har det bra no og dei som har det dritt no hadde det bra i fjor, ingenting vil være det samme om eit år men håpar me bur i samme by.