Å dele permisjon

_MG_0940Frå midten av august begynnar eg å jobbe fullt. Eg skal ha ein så mjuk overgang som mulig og ha ammefri, men ikkje lenger motta foreldrepengar. Då er Elsa 6 mnd. Det er eit privilegium å få være med barnet sitt kvar dag, og eg vil at Henrik også skal få den opplevelsen. Eg er nok ikkje ein av dei som meinar at permisjonen burde delast 50/50. Den fysiske belastninga ligg kun på kvinna, både svangerskap, fødsel og amming er tungt. Det er fantastisk også, men det ein langvarig okkupasjon av kroppen. Samtidig er det gunstig for heile samfunnet at menn tar ut meir permisjon enn dei tildelte ti vekene. Det likestiller menn og kvinner i arbeidsmarknaden og ein blir meir likestilt i heimen. Feministen i meg vil at Elsa skal vokse opp i ein familie der både mamma og pappa er omsorgspersonar. Den samme feministen vil også kvinner skal få lov til å bære barn uten å at det skal straffe seg i arbeidsmarknaden. Vanskelig, ikkje sant? Det blir uansett ei slags felle. Sjølv om eg ikkje gløymer kor god permisjonsordninga egentlig er. Det er eg takksam for. Me har hatt det så fint kvar einaste dag. Det er det beste som har hendt meg. No er eg klar for å gi ansvaret over til Henrik. Eg elskar å sjå dei to saman. Heldigvis har eg spart opp nokre permisjonsveker til vinteren å sjå fram til. Då ender eg opp med 7 mnd i mammaperm medan Henrik får 5 mnd i pappaperm. Eg får mest, men Henrik får mykje. Eg hadde eit fint svangerskap, og har fått overskuddet tilbake ganske fort. Elsa har vore ein enkel baby, som begynte å sove heile natta frå ganske tidleg. Det har vore viktig for meg at eg har fått bestemme sjølv. Å få kjenne på eigne behov og være så raus eg kan deretter. Eg meinar at kvinna alltid har siste ord i deling av permisjon, det går ikkje an å presse seg tilbake til jobb om kroppen og sinnet ikkje har fått lege, eller om ein ikkje har fått meir ein to timar samanhengande søvn på fleire mnd. Uansett kor lang tid det tar er alle mødre supermenneske. Gro liv, vandre litt i dødens dal under fødselen, produsere næring til det nye livet for så å gå tilbake på kontoret som om ingenting. Det er kraft.